Category Archives: દિપલ પટેલ

થોડી ખાટી, થોડી મીઠી – (૧૬) – દિપલ પટેલ

આજે મારે કોઈ માણસની નહિ પણ મારા જીવનમાં આવેલા શ્વાનોની વાત કરવી છે. મને યાદ નથી ક્યારથી મને કૂતરાં ગમવા લાગ્યાં. પણ મારા હૃદયમાં એમના માટે એક વિશેષ સ્થાન તો છે જ 🙂 
ધ્રુવ ભટ્ટની અકૂપાર વાંચી ત્યારે જોયું કે ગીરના લોકો હાવજ (સિંહ)ને માણસની જેમ જ ગણે, એમનાં નામ પણ રાખે. મારુ પણ કુતરાઓ વિષે એમ જ 🙂

શિયાળામાં અમારા ગામ જવાનું થાય અને દિવાળીનો સમય હોય અને લગભગ એજ સમયે કુતરીને ગલૂડિયાં થયાં હોય, એટલે મમ્મી મને રોજ શિરો બનાવી આપે અને રોજનું 1 લીટર દૂધ વધારે આવે ગલૂડિયાં માટે 🙂 ઘણી વાર એમ બને કે સાંજે મહેમાન આવે અને મમ્મી ચા બનાવવા દૂધ શોધે તો હોય નહિ કારણકે મેં કુતરાઓને પીવડાવી દીધું હોય!
આપણી આસપાસ કુતરાઓ શોધવા એટલા અઘરા નથી. ભારતમાં તો બધે મળી જ જાય. અને હા મને કૂતરાં ગમે બહુ પણ ઘરમાં પાળવા નહિ. મને આપણી ગલીના એ આઝાદ કૂતરાં વધારે પ્રિય છે. 

અમારાં ફ્લેટમાં ગલૂડિયાં થાય તો એમને જીવડાં પડે એટલે નવડાવાનો એ વિશેષ આનંદ હોય. બીમાર પડે તો હોસ્પિટલ લઇ જાઉં. એમની સાથે ભરપૂર રમુ. દિવાળી વેકેશનમાં મારી બપોરનો કાર્યક્રમ એમની સાથે રમવાનો જ હોય. 

એક દિવસ હું 11 માં ધોરણમાં હતી અને સ્કૂલેથી પાછી આવી ત્યારે એક કાબરચીતરી અને અતિશય પાતળી કુતરી અમારા ફ્લેટના બાંકડે ડરીને બેઠી હતી. અમારા વિસ્તારમાં મેં એને ક્યારેય જોઈ ન હતી. હું નજીક ગઈ એ થોડી ડરી પછી મેં એને વ્હાલથી બોલાવી અને માથે હાથ ફેરવ્યો. કૂતરાં બહુ જલ્દી સમજી જતાં હોય છે કે હું એમને નુકશાન નહિ પહોચાડું. 
પછી તો મમ્મીને બૂમ પાડી અને મમ્મી રોટલી અને દૂધ લઈને આવી. એને પીવડાવ્યું. અને કહ્યું કે હવે અહીં જ રહેજે. જાણે એ સમજી ગઈ હોય એમ એ ફ્લેટમાં જ રહેવા લાગી. એનું નામ મેં રાની પાડ્યું. પછી તો અમે બધા ખાવાનું આપતા અને હવે એ જાડી પણ થઇ હતી. એને ગલૂડિયાં થવાનાં હતા અને એક સવારે બચ્ચાંઓનો રડવાનો અવાજ આવ્યો અને નીચે જઈને જોયું તો રાનીના ગલૂડિયાં જન્મી રહ્યા હતા. મમ્મીએ તરત જ શિરો બનાવ્યો અને અમે એની બાજુમાં બેસી રહ્યાં. એ કોઈને એને પાસે આવવા ન દે. માત્ર મને અને મમ્મીને જ આવવા દે. 
પછી તો એના 7 ગલૂડિયાં મોટા થયા અને ભયંકર ધમાલ કરે. અને ફ્લેટનો દરવાજો ખુલે એટલે બહાર ભાગે અને હું નીચે ભાગુ એમને પકડીને અંદર લાવવા. 
એ વખતે મારાં સવારના 5:30 વાગ્યાના ટ્યુશન હતા, જે હું ઘરેથી ચાલીને જતી અને અંધારું અને વિસ્તાર પણ સૂમસામ હતો. હું એકદમ છાનીમૂની નીકળું પણ રાનીને કાયમ ખબર પડી જાય અને હજુ તો હું ગેટે પહોંચું ત્યાં એ પાછળ આવીને ઉભી જ હોય. મને રોજ મારા ટ્યુશન સુધી મુકવા આવે. આમ સ્વભાવે અતિશય શાંત પણ રસ્તામાં બીજા કૂતરાં આવે તો મારાં માટે એમની સામે લડે. મારા ટ્યુશન હોય ત્યાં મૂકીને પાછી ન જાય, એ ત્યાં બેસી રહે હું પાછી ન આવું ત્યાં સુધી અને પછી એ મારી સાથે પાછી આવે 🙂
આ તે કેવો પ્રેમ? 🙂

ફ્લેટ રોડ ઉપર હોવાને કારણે રાનીના ગલૂડિયાં બહાર જતાં રહે અને એમાંથી ઘણા ગાડી નીચે આવીને અને ઘણા એમ જ માંદા પડીને મરી ગયા. એ વર્ષે એના એક પણ બચ્ચાં ન જીવ્યા. 
બીજા વર્ષે એને બીજા 7 બચ્ચાં થયા. અમારી મિત્રતા અકબંધ હતી. એક રાત્રે અમારી ફ્લેટના બે છોકરા મને બોલાવા આવ્યાં કે રાનીના પગ ઉપરથી એક્ટિવા પસાર થઇ ગયું છે એ રડે છે પણ કોઈને અડવા નથી દેતી. હું અને મમ્મી તરત જ ગયા. અને અમને જોઈને જાણે અમારી જ રાહ જોતી હોય એમ ફરિયાદ કરવા માંડી. અમે એને તેડીને અંદર લઇ આવ્યા. પપ્પાએ એની દવા કરી, પાટો બાંધ્યો. એને ફ્રેક્ચર ન હતું થયું એ સારું હતું. પછી એને અમે રોજ કસરત કરાવતાં અને ધીમે ધીમે તો એ ચાલતી થઇ ગઈ. એક દિવસે હું સ્કૂલેથી પાછી આવી અને રાની ના દેખાઈ. આમ હું બૂમ પાડું તો દોડતી આવે પણ આવી નહિ. એના ગલૂડિયાં પણ ખુબ રડતાં હતા. મને સમજાયું નહિ. મેં મમ્મીને બૂમ પાડી. મમ્મીએ કીધું કે તું ઉપર આવ જમી લે પછી આપણે એને જઈએ શોધવા. મારો જીવ ના ચાલે. 
ઘરે આવીને મમ્મીનો ચહેરો પણ ઉદાસ લાગ્યો. મેં પૂછ્યું તો મમ્મીએ કહ્યું કે રાની રોડ ઉપર સૂતી હતી અને બસનું ટાયર એના ઉપરથી પસાર થઇ ગયું. તું આવીને જોઈ ના શકત એટલે હું અને રાજુભાઈ એને દાટી આવ્યા. હું અને એના ગલૂડિયાં આખી બપોર રડ્યાં. ગલૂડિયાં માંડ 15 દિવસના હતા. અને હવે જાણે એ મારા ભરોસે મૂકીને ગઈ હોય એમ અમે એ બધાને મોટા કરવાનું શરુ કર્યું. દૂધની બોટલ લઇ આવ્યા. દૂધ પીવડાવીએ, અમારાથી સચવાય એટલું સાચવીએ. ધીમે ધીમે બધા ગલૂડિયાં મરી ગયાં. પણ એક ગલુડિયું જીવ્યું જેનું નામ મેં પાડ્યું કુકી. અને એ કુકી પછી મોટી થઇ અને અમારા વિસ્તારની વાઘણ કહી શકાય એવી મસ્ત થઇ. હું મારુ એક્ટિવા કાઢું એટલે એ પાછળ દોડતી આવે. નીચેથી બૂમ પાડું તો ત્રીજે માળ ચઢીને આવે અને દરવાજે આવીને બારણું ખખડાવે. એ પણ એટલી જ માયાળુ, પ્રેમાળ પણ જબરી. 
પછી તો હું લગ્ન કરીને અમેરિકા આવી પણ હજુયે એ મમ્મીની સાથે છે. 🙂
હું અમેરિકા ગઈ પછી મને કૂતરાં બહુજ મિસ થતાં. એમરિકામાં પાર્કમાં બધાના સરસ કૂતરાં હોય પણ કોઈને અડીએ એ ગમે નહિ. 4-5 મહિના પછી અમે રાત્રે ચાલવા નીકળ્યા હતા. અને અમારી આગળ એક બહેન મોટું ગોલ્ડન રિટ્રીવર(કૂતરાની પ્રજાતિ) કૂતરું લઈને ચાલતાં હતા. મારાથી રહેવાયું નહિ અને મેં એમને પૂછ્યું કે હું તમારાં કૂતરાંને વ્હાલ કરું? એ બહેન સમજી ગયાં હશે કદાચ અને મને હસીને હા પાડી. એ કૂતરાને હું ભેટી પડી અને રડી પડી. એ કૂતરું પણ જાણે સમજી ગયું હોય એમ મને વ્હાલથી ચાટવા લાગ્યું. એ બહેન પણ સમજી ગયા હશે. અમે કાંઈજ ન બોલ્યાં અને બસ મેં એમનો બહુજ આભાર માન્યો અને પાછા આવ્યા. 

જીવનમાં પ્રાણીઓ પણ કેટલો બધો પ્રેમ શીખવાડી જતાં હોય છે? બસ આવો જ નિસ્વાર્થ પ્રેમ અને વફાદારી આપણે પણ અપનાવી શકીએ 🙂

મુકામ Zindagi – (૧૫) – સ્ક્રિપ્ટઃ બ્રિન્દા ઠક્કર, રજુઆતઃ દિપલ પટેલ

કોઈપણ વ્યક્તિ સામાન્ય ક્યાં હોય છે? નિયત માણસને અનન્ય બનાવે છે!

https://youtu.be/WCnRsCEtMpQ

હવે મને લાગે છે કે હું અમારા આન્ટી પર આખી સિરીઝ લખી શકું એમ છું.

આજે એ આવ્યાં.એમના હાથમાં એક બાઉલ હતું.એમણે જાતે અમારા ફ્રિજમાં મૂકી દીધું. બીજી બે મોટી થેલીઓ હતી. એ ટેબલ પર મૂકી દીધી.પછી કામ કરવા લાગ્યા. મારી વઘારેલી ખીચડી બનતી હતી,હું કૂકર ખુલવાની રાહ જોતી હતી. તબિયત થોડી નરમ હોવાને લીધે સાવ ધીમે ધીમે ચાલતી હતી ઘરમાં. એમણે મને બે વાર કૈંક કહ્યું,પણ હું સાવ અબુધ! અને ખાલી ખાલી હા પાડવાનું તો બંધ કરી દીધું ને મેં? એટલે બઘવાઈને ઉભી રહી એમ ને એમ સામે. એ પછી મને પકડીને બેડરૂમમાં લઇ ગયા અને આરામ કરવાનો ઈશારો કર્યો! વઢતાં હોય એમ જ લાગ્યું. જાણે કહેતાં ન હોય કે ‘શું ફર ફર કરે છે?સૂઈ જા ને છાનીમૂની…’

અને મેં ઈશારો કર્યો કે મને ભૂખ લાગી છે. જમીને આરામ કરીશ. મેં કૂકર ખોલ્યું અને ખીચડી કાઢી. એમને પૂછ્યું કે તમે જમશો? તો પહેલા જોવા આવ્યા ખીચડી, પછી જોઈને હા પાડી અને એમણે પણ કહ્યું કે મને પણ ભૂખ લાગી છે. એમની ખીચડી પ્લેટમાં કાઢીને હું મારી પ્લેટ લઈને સૉફા પર બેઠી.

એ વળી ચોકડીમાંથી કૈંક બૂમો પાડીને કહેતાં હતાં. હું આરામથી જમતી હતી. હવે આદત પડી ગઈ છે. કોઈ આપણને જ કૈંક કહી રહ્યું છે પણ આપણે આપણા કામમાં મસ્ત રહેવાનું. કારણકે સમજણ તો કંઈ પડવાની નથી. બહુ ઈમ્પોર્ટન્ટ હશે તો ઇશારાથી સમજાવશે. બાકી આપણે મગજ નહીં ચલાવવાનું.

કામ પતાવીને આવ્યા, અને એમનું બાઉલ એમણે ફ્રીજમાંથી લઇ લીધું જાતે.પછી ખીચડી ખાધી શાંતિથી. મેં સાથે મેથીનું થેપલું આપેલું,પણ એ એમણે ગરમામાં પાછું મૂકી દીધું. ગુજરાતી તુવેરની મીઠી દાળ,થેપલા ને એ બધું એમને બિલકુલ ન ભાવે. પાછા મોઢું બગાડીને કહે પણ ખરા કે મને ના ભાવે આવું બધું! પણ ખીચડી એમને ભાવી એટલે ‘નલ્લા ફૂડ..નલ્લા કીચડી’ એમ બોલ્યા કરતાં હતાં. (નલ્લા એટલે સરસ,’ખ’નો ઉચ્ચાર અહીં ‘ક’ કરે બધાં)

નીકળતી વખતે કહ્યું કે ‘નાલકે લિવ’. નાલકે એટલે કાલે એટલું મને આવડી ગયું છે. કાલે નહીં આવે.પણ ખાસ્સી વાર બોલ્યા કર્યું એમણે જેનો મતલબ થતો હતો કે તું આરામ કરજે, હું પરમ દિવસે આવીને બધા વાસણ એકસાથે કરીશ. છૂટક શબ્દો સમજતી થઈ છું એનો આ ફાયદો. અને એમણે એમની થેલીમાંથી બે કેળા મને આપ્યા. પાછા ચોખ પાડીને કહે કે એક મારા માટે, એક દર્શન માટે!(એટલે હું બંને ના ખાઈ જાઉં!)

અહીં મને એમની ‘આપવાની’ રીત સ્પર્શી ગઈ. એ આન્ટી આર્થિક રીતે સખત નબળી પરિસ્થિતિ ધરાવે છે. બે કેળા કદાચ એમનું એક ટાઇમનું જમવાનું પણ બની શકે! અને છતાં એ ભાવ, એ રીત એટલી સંવેદના સભર હતી કે હું ના ન પાડી શકી. આપણે ત્યાં દાનનું મહત્ત્વ ઘણું છે, પણ સામે એટલી જ નામના પણ જોઈતી હોય છે લોકોને. જેટલું આપ્યું હોય એનાથી દસ ગણી વાર તો બધે છપાવ્યા કરે, ગણાવ્યા કરે અને વાહવાહી ઉઘરાવ્યા કરે. અને સામે છેડે આવા લોકો પણ અસ્તિત્વ ધરાવે છે, જેને પોતાના કાલની ખબર નથી ને એમને રાખવીયે નથી. આજે બનતું બધું પ્રામાણિકતાથી કરી છૂટવું છે બસ.

ટેબલ પર પડેલા એ બે કેળા મને મંદિરની પવિત્ર પ્રસાદી જેવા લાગી રહ્યા છે. એની મીઠાશ દુનિયાની દરેક મીઠાઈ કરતાં અનેકગણી હોવાની એવી મને શ્રદ્ધા છે.

ઈશ્વર આવા અસ્તિત્વોની તક્તિઓનો ઝગમગાટ ઓછો ન થવા દે એવી અરજ!

~ Brinda


Preview YouTube video કોઈપણ વ્યક્તિ સામાન્ય ક્યાં હોય છે?નિયત માણસને અનન્ય બનાવે છે!કોઈપણ વ્યક્તિ સામાન્ય ક્યાં હોય છે?નિયત માણસને અનન્

થોડી ખાટી, થોડી મીઠી-(૧૫) – દિપલ પટેલ

આ હમણાં ગયા અઠવાડિયાની જ વાત છે. મેં હમણાં જ બેંગ્લોરમાં યોગા ટીચર ટ્રેનિંગના કલાસ કર્યા.અમે ગાંધી જયંતિના દિવસે બધાં યોગા ક્લાસના મિત્રો બપોરે એક કેફેમાં ભેગા થયા. સુંદર શાંત જગ્યા અને ખુલ્લામાં ચારેબાજુ નાના છોડથી ઘેરાયેલી જગ્યા. આખા કેફેમાં માત્ર અમે સાત જણા જ હતા.
અમારો મુખ્ય આશય જમવાનો નહીં પણ બેસીને એકબીજાને મળવાનો અને અમે અમારી યોગા યાત્રામાં ક્યાં પહોંચ્યા એની ચર્ચાનો હતો.

Continue reading થોડી ખાટી, થોડી મીઠી-(૧૫) – દિપલ પટેલ

થોડી ખાટી, થોડી મીઠી -(૧૪)- દિપલ પટેલ

મારી અગાઉની વાતો વાંચીને એટલો અંદાજો તો આવી ગયો હશે કે મને ઝગડવું, કોઈનું અપમાન કરવું ગમતું નથી. ટૂંકમાં કોઈ પ્રકારની હિંસા પસંદ નથી. પણ આજનો કિસ્સો થોડો હિંસા- અહિંસાના માપદંડો અલગ રીતે મૂકી શકે એવો છે…કદાચ 6-7 વર્ષ પહેલાની વાત છે. અમે નડિયાદમાં ફ્લેટમાં ચોથે માળે રહીએ. અમારી ફ્લેટની ગેલેરીમાંથી પાછળની સોસાયટીના ઘરો દેખાય. એમાંથી એક ઘરમાં એક માસી, એમનો દીકરો અને નવી પરણીને આવેલી વહુ રહે. દીકરો નાની નોકરી કરે. માસી બહુ જ જબરા. શરૂઆતમાં અમને કાયમ એમનો મોટેથી બોલવાનો અવાજ સંભળાય. ભાઈ આખો દિવસ નોકરી ઉપર જાય એટલે વહુને બોલ્યા કરે. દેખાવે માસી એકદમ હટ્ટા કટ્ટા અને વહુ એકદમ પાતળી. હવા ખાઈને જીવતી હોય એવી! માસી મોટેથી વહુને બોલતા હોય અને વહુ ડુસકા ભરીને રડે એવું સંભળાય.

એક દિવસ એ મારતાં હોય એવું લાગ્યું. અમે થોડા ગભરાયા. માસી બોલવામાં પણ બહુજ ખરાબ એટલે અમે ખચકાયાં અને ગયાં નહિ. બીજી વખતે માસી વહુને મારતાં હોય એવું લાગ્યું અને ભાઈ પણ ઘરે હતા ! હું અને મમ્મી હિમ્મત કરીને એમને નીચે કહેવા ગયા. અમારા ફ્લેટ અને એમના ઘર વચ્ચે એક દિવાલ, ત્યાં ઉભા રહીને અમે બૂમ પાડી અને કહ્યું કે મહેરબાની કરીને મારશો નહિ. મમ્મી એ સમજાવ્યું પણ માસી અમને જેમ તેમ બોલ્યાં અને અમે પાછા ફર્યાં. એમની વહુને એકલા ઘરની બહાર જવાની પરવાનગી નહિ અને એને એકલી મુકવાની પણ નહિ! જ્યાં પણ જોઈએ બંને સાસુ બહુ જોડે જ હોય. ભૂલથી પણ વહુ સામે નાનકડું સ્મિત આપીએ તો પણ એ ગભરાઈ જાય! અમને ખુબ દયા આવતી, ઘણી વાર થતું કે પોલીસને કહી દઈએ. 

એક દિવસ સાસુ વહુ ચાલીને આવતા હતા અને રસ્તામાં સાસુ કંઈક લેવા દુકાને ગયા અને વહુ ત્યાં એકલી ઉભી હતી, મારુ અને મમ્મીનું પણ ત્યાંથી પસાર થવું અને મમ્મીએ તરત એ બહેનને કીધું કે બેટા, તું તારા ઘરે કેમ નથી જતી? અમે પોલીસને જણાવીએ? તરત જ એમણે ના પાડી. અને કહ્યું કે મારા માં-બાપ બહુજ ગરીબ છે, ઘરે ખાવા પણ નથી એટલે તમે મહેરબાની કરીને કોઈને કંઈ જ ન જણાવશો. મારુ નસીબ જ છે કદાચ આ. 😦

અમે થોડા દુઃખી થયા. પછી તો એ બહેનને દીકરી પણ જન્મી અને સાસુનો ત્રાસ પણ વધ્યો! એક દિવસ એ બહેન એમની નાનકડી દીકરીને લઈને બહાર સોસાયટીના બાંકડે બેઠા હતા. (અમને પણ નવાઈ લાગી કે એ એકલા હતા ત્યારે!) અમે તરત જ એમની પાસે ગયા(હવે એ બહેન અમારી સામે હસતાં, મારી મમ્મી એમની દીકરીને રમકડાં, ખાવાનું આપતી) અને મારી મમ્મી એ એમને એક વાત કરી કે, “બેટા, હવે પછી તારા સાસુ તને મારે ને ત્યારે માર ના ખાઈશ એમનો વિરોધ કર, એ મારવા આવે એટલે તું સામે સોટી કે સાવરણી લઇ આવ અને વિરોધ કર અને તોય ના માને તો ગભરાયા વગર એમને સામે માર! એ જે કરે છે એ ખુબ જ ખરાબ છે, અને એ તુ જ સુધારી શકીશ, બાકી આખી જિંદગી તું આમ માર ખાતી રહીશ. અને આ કામ તારા પતિ ન હોય ત્યારે કરજે, એમની હાજરીમાં નહિ. સાંજે તારા પતિ આવશે અને સાસુ ફરિયાદ કરશે તો એ માનશે જ નહિ કારણકે કાયમ એજ તારા ઉપર હાથ ઉપાડે છે. 
સાંભળવામાં અઘરું છે પણ હિમ્મત કરીને કરજે.” 

અમને નથી ખબર એ બહેન અમારા વિષે શું વિચારતાં હશે. અમે જે કહ્યું એ યોગ્ય હતું કે કેમ. અમે પાછા ફર્યા. થોડા દિવસ ઘરમાંથી કોઈ અવાજ ન આવ્યો. અમને સારું અને ખરાબ બંને લાગતું હતું કે થયું શું હશે? 

થોડા દિવસ પછી હું અને મમ્મી બજારથી પાછા આવી રહ્યાં હતા અને પાછળથી કોઈ બોલાવતું હોય એમ લાગ્યું. મેં સ્કૂટર ઉભું રાખ્યું તો એ બહેન એમની દીકરીને લઈને ખુશ થઈને દોડીને આવી રહ્યાં હતા. નજીક આવીને મારી મમ્મીને ભેટ્યા અને પગે લાગ્યા. એમણે અમને કીધું કે, “માસી તમે કહ્યું હતું એમ મેં એક દિવસ હિમ્મત કરી અને મારા સાસુ મને મારવાં જતાં હતા અને મેં એમને રોક્યાં અને સામે સાવરણી ઉપાડી, મારા સાસુ એવા ડરી ગયા કે એ પછી એમણે હાથ ઉપાડવાનો બંધ કરી દીધો! જુઓ આજે હું એકલી શાક લેવા નીકળી છું !” અમે ખુબ ખુશ થયા 🙂

અમેં કદાચ એ બહેનને નાનકડી હિમ્મત આપી પણ એ બહેને જે કર્યું એ મહત્વનું હતું. અન્યાય સહન કરવો એ પણ એક પ્રકારની હિંસા જ છે. અને ઘણાં માણસો લાતો ના ભૂત હોય છે, નહિ કે વાતો ના !! એવું જ કંઈક આ કિસ્સામાં થયું!

(એ પછી તો એમને બીજી દીકરી પણ જન્મી. એ પછી ઘણા દૂર ગયા રહેવાં પણ અત્યારે પણ રસ્તામાં મળી જાય તો ખુશ થઈને મળવા આવે 🙂  અને હવે તો એમના સાસુ પણ ઘણા બદલાઈ ગયાં છે એવું પણ એમણે જ અમને કીધું હતું)

મુકામ Zindagi – (૧૪) -સ્ક્રિપ્ટઃ બ્રિન્દા ઠક્કર, રજૂઆતઃ દિપલ પટેલ

https://youtu.be/aJhIxW5rr_k

અને એક દિવસ એ ખોવાયેલું નગર પાછું મળે છે!સપનાઓનું નગર.જેને કોઈ ડેલી-દરવાજા નથી.જેના આભાસી બારણે કંકુના થાપા પરાણે ચોંટાડેલાં નથી કે નથી ત્યાં કોઈ લીંબુ-મરચાં લટકતાં. ને છતાંયે એ હજી હેમખેમ છે!

પાંદડાઓનો સળવળાટ દરેકને ન સંભળાય એ સમજી શકાય તેવું છે, પણ વસ્તીના છેલ્લા કૂબામાંથી રોજ આવતો એક-સરખો અવાજ  કણસી રહ્યો હોય ને તોય આપણે ન સાંભળી શકીએ, તો ક્યાંક ખોટ રહી ગઈ છે એવું નથી લાગતું?

તમે બસના કે ટ્રકના ડ્રાઈવરની લાલ-લાલ ઊંઘરેટી ને છતાં સજાગ આંખો જોઈ છે કોઈ દિવસ? એમાં કેટલો ઇંતજાર ખડકાયેલો હોય છે! કેટલી વાર્તાઓ રોજ એની નજર સમક્ષ ભજવાતી હોય છે. ને તોય જો એની સાથે વાતો કરવા બેસો તો એકાદ નકાર સિવાય ક્યાં કશું એ બોલી શકે છે? અને એય સાચો જ છે ને! માણસ કેટલું સંઘરે? ને ક્યાં સુધી?

કોઈ દૂર દરિયા કિનારે એકાદ નાની મઢીમાં જોરથી દુહા લલકારતા બાવાજી જોયા છે? એની પાસે કેટલું છે એ સમજવા આપણી જિંદગી ટૂંકી પડી શકે હોં. ને તોય મને પ્રશ્ન થાય કે એનો જીવ પણ  ક્યારેક તો અકળાતો હશે ને? માણસ બધું જ છોડીને કશે પહોંચવા મથે, ત્યારે એ બધું જ એમ છૂટી જતું હશે? આમ જોવા જઈએ તો કેટલું સહેલું અને આમ જોઈએ તો આનાથી અઘરું જગતમાં બીજું છે શું?

ગાયો ચારતો જુવાન ગોવાળિયો જ્યારે ટેકરી માથે બેઠો-બેઠો અનંત તરફ મીટ માંડીને જે જોઈ રહ્યો હોય છે, એ શેની રાહ હોય છે?એની જિંદગી એને સવાલો નહિ પૂછતી હોય?અને પૂછે તો પણ,જવાબો આપવા દર વખતે જરૂરી ક્યાં હોય છે!

આ જે આસપાસ ધબકે છે એ જીવો ક્યારેક ધબકારો ચૂકી જવાના છે એ નક્કી વાત છે. કોઈ કેટલુંય આપીને જશે તો કોઈ બધું જ લઈને જતું રહેશે. જેવી જેની નિયત.જેવો જેનો ખેલ અને જેવી જેની સ્ક્રિપ્ટ! ભજવ્યા વિના છૂટકો છે?

પણ જો આવા કોઈ ધબકતા જીવ સાથે, બે ઘડી વાતું કરવા મળે કે એના મનમાં ધરબાયેલા ડૂસકાં ખાળવાની તક મળે ને તો ચૂકી ન જાતા! આ બધી જીવતાની જ માયા છે. દીવાલ પર લટકાવેલા ફોટા ધૂંધળા થઈ જશે પણ સ્મૃતિઓને કાટ નહીં લાગી શકે.

એટલે સ્મૃતિઓ ડસવા આવશે કે ભેટવા, એ નક્કી આપણે જ કરવાનું છે!

~ Brinda Thakkar

Attachments area

Preview YouTube video સ્મૃતિઓ ડંખવા આવશે કે ભેટવા,તે આપણે જ નક્કી કરવાનું છે!

https://i.ytimg.com/vi/aJhIxW5rr_k/mqdefault.jpg

https://ssl.gstatic.com/docs/doclist/images/mediatype/icon_2_youtube_x16.png

સ્મૃતિઓ ડંખવા આવશે કે ભેટવા,તે આપણે જ નક્કી કરવાનું છે!



થોડી ખાટી, થોડી મીઠી – (૧૩) – દિપલ પટેલ

આ વાત છે 10-11 વર્ષ પહેલાની. જયારે હું આણંદ એન્જિનિયરિંગ કોલેજમાં ભણતી અને નડિયાદથી રોજ ટ્રેનમાં અપડાઉન કરતી. મારી કોલેજનો સમય સવારે 10 થી 6 નો હતો એટલે સવારે 9 વાગ્યાની મેમુમાં જવાનું અને સાંજે 7 વાગ્યાની ઇન્ટરસીટીમાં પાછા આવવાનું એવો નિયમ. હું મૉટે ભાગે લેડીઝ કોચમાં જ જાઉં. સાંજે અમારા લેડીઝકોચમાં સહેજેય જગ્યા ન હોય એટલે કોઈક વાર ઉભા ઉભા અથવા થોડી જગ્યા હોય એમાં બેસતા બેસતા જવું પડે . 
અમારા લેડીઝકોચમાં કાયમ 10-12 પુરુષો ચઢે, અને જેમ તેમ બોલે. અમે છોકરીઓએ ઘણો વિરોધ કર્યો, કમ્પ્લેન પણ કરી પણ પોલીસ આવે, ત્યારે ન હોય અને પછી પાછા આવે. જેમ પાસ હોલ્ડર્સની દાદાગીરી હોય ને એમજ એમની હતી. અને, સાચ્ચે અમે એમની સાથે કોઈજ પંગો લેવા માંગતા ન હતા. હવે ધીમે ધીમે અમે બધા એમને અવગણતાં શીખી ગયાં હતાં. 
એક દિવસ અમારાં ડબ્બામાં કિન્નરોનું વૃંદ આવ્યું અને સરસ ભજનો ગાયાં એમણે. અમને ખુબ મજા આવી અને પછી એમની નજર પુરુષો ઉપર પડી અને પછી અમે એમને આખી વાત જણાવી. એ સમજી ગયાં અને અમને કીધું કે “હમ ઉનકો કલ દેખતે હે”. બીજા દિવસે સાંજે એ કિન્નરોનું વૃંદ ફરી આવ્યું અમારા ડબ્બામાં અને એ પુરુષો જોડે બધા પહોંચી ગયા અને અમારાં માટે એમણે એ પુરુષોને સમજાવ્યું. પણ એ લોકો માન્યા નહિ એટલે ટ્રેન જેવી શરુ થઈ એટલે બધા કિન્નરોએ એમને ધક્કા મારીને ડબ્બામાંથી જબરદસ્તી નીચે ઉતાર્યા. અમે બધા આશ્ચર્યમાં જોતાં જ રહ્યાં !

પછી તો રોજ એ બધા જ અમારા ડબ્બામાં જ સાંજે આવે અને પછી બીજા જ દિવસથી પુરૂષોનું આવવાનું બંધ થયું 🙂 એ દિવસે મને એમની માટે માન વધી ગયું 🙂 

ઘણી બધી વખત આપણે માણસને એના બાહ્ય દેખાવથી મૂલ્યાંકન કરતાં હોઈએ છીએ પણ એ ક્યારેય સાચું નથી હોતું 🙂 

મુકામ Zindagi – (૧૧) – સ્ક્રિપ્ટ બ્રિન્દા ઠક્કર, રજૂઆતઃ દિપલ પટેલ

મુકામ Zindagi – (૧૧) – સ્ક્રિપ્ટ બ્રિન્દા ઠક્કર, રજૂઆતઃ દિપલ પટેલ
ઓડિયો- વીઝ્યુઅલ પ્રેઝન્ટેશન માટે નીચેની લિંક પર ક્લીક કરોઃ

રોજ કરતાં આજે આન્ટી મોડા આવ્યાં. હેલ્પર આન્ટી. જેમને ફક્ત તમિલ આવડે અને મને બિલકુલ ન આવડે એ જ આન્ટી.

હું રસોઈ બનાવવામાં આળસુ પ્રાણી છું. રોજ સવારે ઉઠીને,ઓછામાં ઓછા ટાઈમમાં શું ને કેવી રીતે બનાવી શકાય,એ વિષય જ મારું ધ્યેય હોય છે. એમાંય આ ટિફિનવાળું પ્રકરણ નવું ઉમેરાયું લગન પછી,પણ હું એમાં મારી રીતે અખતરાઓ કરતી રહું છું. પતિદેવની મહેરબાની છે કે આ વિષયમાં કોઈપણ પ્રકારની ‘કચકચ’નો હું ભોગ બનતી નથી!

સવારે એમનું ટિફિન બને,એમાં હું મારી બે રોટલી સાથે જ બનાવી લઉં, એટલે મારે 12 વાગે ફરી રસોડામાં ન જવું પડે. મને ઠંડી રોટલી ખાવી પોસાય પણ,મારી એકલી માટે ફરી રસોડામાં જઈને કંઈ બનાવું ન પોસાય એટલી હદે આળસુ છું.

થોડા મહિનાઓ પહેલાં એવું બન્યું, કે ગરમું ઉટકવા માટે આપવાનું હોવાથી, મેં એમાંથી આગલી રાતની વધેલી 1 રોટલી સ્ટવ પર મૂકી જે હું ગાયને માટે રાખતી. પછી હું બીજા કામે લાગી. પાણી પીવાનું યાદ આવતા રસોડામાં ગઈ,અને આન્ટી એ સ્ટવ પર મૂકેલી-થોડી સુકાઈ ગયેલી રોટલી લૂખી ચાવતા હતા! મને સખત આશ્ચર્ય અને આઘાત લાગ્યા.  મેં ફ્રીજમાંથી દહીં કાઢીને આપ્યું,અને સમજાવ્યું કે આની સાથે ખાઓ. પણ ત્યાં સુધી એમણે રોટલી પતાવી દીધી હતી. પાણી પી ને પાછા વાસણ ઘસવા લાગ્યા.

મેં બીજા દિવસે નક્કી કર્યું કે આન્ટીની 2 રોટલી બનાવવી. મેં બનાવી. એ આવ્યા ત્યારે પ્લેટમાં શાક-રોટલી આપ્યું. ન ખાધું. અડ્યા પણ નહીં. મને લાગ્યું કે મારી શરમ આવતી હશે. બીજા દિવસે એ આવવાના હતા એની પહેલા, પ્લેટમાં રોટલી રાખીને, બાજુમાં પ્લાસ્ટિકની કોથળી રાખી,પ્લેટફોર્મ પર. મને થયું,એમને ઘરે લઈ જવી હોય તો લઈ જાય. પણ એ ન લઈ ગયા. પછી મેં પડતું મૂક્યું. એ ભૂખ્યા હોય ત્યારે જ, સામેથી માંગે કે કૈંક ખાવાનું આપો.

આજે આવ્યા,અને હું ગરમું સાઈડમાં મૂકતી હતી, ને મને પૂછ્યું કે બ્રેડ છે? રોટલીને એ બ્રેડ કહે. મેં મારી બનાવેલી 2 રોટલી અને ટીફીન બનાવતા વધેલું મારા ભાગનું ભીંડાનું શાક એમને આપ્યા. એ તરત લઈને બેસી ગયા જમવા. તીખું લાગ્યું તો કહે પાણી તો આપો. મેં આપ્યું. એટલા તન્મય થઈને એ જમી રહ્યા હતા,કે મને એમ થયું કે આમના જેટલી હોંશથી તો મારું બનાવેલું કોઈ જમતું નથી. પણ એ અભાવની ભૂખ હતી,એનો સંતોષ અનેરો જ હોય!

એ જમી રહ્યા એટલે એમને સમજાયું કે એ મારા ભાગનું જમી રહ્યા હતા. એમના મોઢા પર ચિંતાઓ તરી આવી. હું બીજીવાર મારા માટે કંઈ નહીં બનાવું અને ભૂખી જ રહીશ,એ એમને પણ ખ્યાલ. એટલે ઇશારાથી કહ્યું કે હમણાં ને હમણાં બનાવ તારા માટે. મેં કહ્યું હું પછી બનાવી લઈશ તો પણ ન માને. એટલે મેં એમની સામે ખીચડી વઘારી મારા માટે. પછી મોટ્ટી સ્માઈલ આપી એમણે અને વિદાય થયાં. (એ જમવામાં બીઝી હતાં ત્યારે મેં ફોટો લઇ લીધો)

અહીંનો સૂરજ ફક્ત દઝાડતો નથી,આવા સંતોષની શાતા પણ આપે છે,હોં!

~ Brinda

Sent from my iPhone

Attachments area

Preview YouTube video સંવેદનાસભર સંબંધોને ભાષા કે પ્રદેશના બંધનો ક્યાં નડે છે?

થોડી ખાટી, થોડી મીઠી – (12) – દિપલ પટેલ

થોડી ખાટી, થોડી મીઠી – (12) – દિપલ પટેલ
આ પ્રસંગ હમણાં 2 અઠવાડિયા પહેલાનો જ છે. અમે હમણાં માર્ચ મહિનામાં અમેરિકા છોડીને પાછા ભારત આવ્યા. કોરોનાના કારણે અમે અમારાં ઘરે રહ્યા પછી અનુજ(મારા પતિ)ની નોકરી બેંગલોરમાં શરુ થઇ એટલે અમે બેંગલોર આવ્યાં. એપાર્ટમેન્ટ ભાડે લીધો, નવું સ્કૂટર લીધું અને ધીરે ધીરે ગોઠવાયા.

Continue reading થોડી ખાટી, થોડી મીઠી – (12) – દિપલ પટેલ

થોડી ખાટી, થોડી મીઠી – (૧૧) – દિપલ પટેલ

થોડી ખાટી, થોડી મીઠી – (૧૧) – દિપલ પટેલ

તમે અગાઉના લેખથી હવે અમારી કોલેજના પ્રિન્સિપાલ ડો.વિઠ્ઠલ કામતને ઓળખતાં થઇ ગયાં હશો. ખુબ મહેનતુ, ભોળા અને કર્મનિષ્ઠ. તેઓ માત્ર કોલેજના કામ ઉપર નહિ પણ છોકરીઓની પર્સનલ બાબત હોય એમાં પણ પોતાની દીકરી હોય એમ રસ લેતાં અને ફોન કરો ને અડધી રાત્રે હાજર થઇ જતાં. Continue reading થોડી ખાટી, થોડી મીઠી – (૧૧) – દિપલ પટેલ

થોડી ખાટી, થોડી મીઠી – (૧૦) – દિપલ પટેલ

થોડી ખાટી, થોડી મીઠી – (૧૦) – દિપલ પટેલ

આજે ફરીથી 2012-13 ની વાત કરવી છે જયારે હું ટ્રેની આસિસ્ટન્ટ પ્રોફેસર હતી ભારતની પહેલી મહિલા કોલેજમાં. મારી પાસે નોકરીના એ 2.5 વર્ષમાં થયેલા અનુભવોનો ખજાનો છે જે મને અહીં ખોલવાનો મોકો મળ્યો છે.  આજે જે વાત છે એમાં અમારી કોલેજના પ્રિન્સિપાલની વાત છે. Continue reading થોડી ખાટી, થોડી મીઠી – (૧૦) – દિપલ પટેલ