બે કાંઠાની અધવચ – નવલકથા – (૧૧)   —– પ્રીતિ સેનગુપ્તા


બે કાંઠાની અધવચ – નવલકથા – (૧૧)   —– પ્રીતિ  સેનગુપ્તા

ગોવાના દરિયા-કિનારા પરના એ રિઝૉર્ટમાં છૂટાં છૂટાં કૉટૅજ હતાં. પરિણીત હોય, કે ના હોય, પણ ત્યાં આવેલા દરેક પ્રેમી-યુગલને પૂરતી પ્રાઇવસી મળતી હતી.

વચમાં વચમાં ઉગાડેલી નાળિયેરીની નીચી ઝૂકેલી ડાળીઓ હાલતી ત્યારે એમનો છાંયો પણ સફેદ રેતી પર હાલતો. સાવ નજીક રહેલા દરિયાનાં મોજાંનો ઘુઘવાટ આમંત્રિત કરતો લાગતો. ફરફરતા પવનની ભાષામાં અંગત ઇંગિત સંભળાતાં.

આવા સ્થાને સુહાગ-સજ્જા થશે, તે જોઈને કેતકી લજવાઈ ગઈ હતી. એના હૈયામાં જેવા આવેશના ધબકાર હતા, તેવો જ પહેલી રાત્રી માટેનો ગભરાટ હતો. સુજીતે જૂઈનાં ફૂલોની ખાસ વ્યવસ્થા કરાવી હતી. એની સુગંધથી રૂમ મઘમઘી ઊઠ્યો હતો.

એણે મૃદુતાથી, કેતકીના મેંદીવાળા હાથ પકડ્યા, અને માંડવામાં કહ્યું હતું તેમ, ચુંબન કરવાનાં શરૂ કર્યાં. ટેરવાંથી આંગળી, હથેળી, કાંડું, હાથ, કોણી, ને પછી વધારે રહેવાયું ના હોય તેમ, એને આલિંગનમાં લઈ લીધી. હવે આંખો, ગાલ, હોઠ, ચિબુક, ગ્રિવા, ને પછી એ બ્લાઉઝનાં બટન ખોલતો ગયો.

શરીરનાં અંગો હોવાનો અર્થ સુખનાં આવાં સંવેદન થતો હશે, તેની ખબર બેમાંથી કોઈને નહતી. બંને માટે આ પ્રથમ સ્પર્શનો ઉત્કટ આનંદ હતો. અને પીડા, તે પણ અસહ્ય આનંદનું જ બીજું નામ થઈ જતી હતી.

એકરૂપ, એકાકાર થઈ જવું, તે શું આ જ પ્રક્રિયા હશે? બેની વચ્ચે હવે જાણે કશો ભેદ ના રહ્યો, કશું છુપું ના રહ્યું. કેતકીના જમણા સ્તનની એક બાજુ પર આવેલો તલ, કે સુજીતના ડાબા ખભા પર નાનપણમાં વાગેલું એનો ઘા- આવી દરેક નિશાની એમની આંગળીઓ અને હોઠના હળવા સંસ્પર્શનું સ્થાન બનતી હતી.

રાત અને દિવસની વચ્ચેનો ભેદ પણ લગભગ નહતો રહ્યો. સમયની દરેક કળા અને વિકળા એક સળંગ રેશમી શૃંખલા બની ગઈ હતી. દરેક પળ વધારે ને વધારે નજીક લઈ આવતી હતી બંનેને -દેહથી, મનથી. બંનેની આંખોમાં દરિયાની ભરતી ઊભરાતી હતી, બંનેના સ્મિતમાં ચાંદની પ્રસરતી હતી, અને સૂરજના તેજ જેવી ચમકતી હતી બંનેની સ્પર્શરત ત્વચા.

શ્વાસ લેવા બંને જ્યારે થોભતાં ત્યારે દરિયાના સામીપ્યમાં જતાં. ભીની માટી પર પગલાં પાડતાં, ક્ષિતિજ પરથી આવતા પવનને માણતાં. આકાશમાં સૂર્યાસ્ત વખતની રંગોળી જોઈને એમને લગ્ન વખતનું આંગણ યાદ આવતું. સુજીત કેતકીનું મોઢું પોતાની તરફ ફેરવતો, કેતકી એની ભૂખરી-લીલી આંખોના રંગમાં ડૂબવા માંગતી.

દરિયામાં નહાવાની મઝા તું નથી જાણતી? ચાલ, તને સ્વિમિન્ગસૂટ અપાવું. ગોવા આવીએ, ને સાગર-સ્નાન ના કરીએ, તો બધાં હસશે તારા પર, કહીને સુજીતે કેતકીને સ્વિમિન્ગ કૉશ્ચ્યુમ ખરીદી આપ્યું હતું. બરાબર દરિયાનો જ રંગ હતો એનો – આછો ભૂરો, અને મોજાંના ફીણ જેવી સફેદ ભાત હતી એમાં.

કેતકી ખૂબ શરમાઈ, બાથરૂમમાંથી એ પહેરીને, રૂમમાં આવતાં. સુજીત કહે, હવે પાણી પોતે જ મત્સ્યકન્યા માની લેશે તને, ને છોડશે જ નહીં. મોજાંની પાસે જતાં એ ગભરાતી, તો સુજીત સાચવીને, એના પગ અડકતા રહે તેટલે, અંદર લઈ જતો. પહેલી-બીજી વાર પછી, મોજાં આવે ત્યારે જરાક કુદીને, એમનું જોર ભાંગવાની રીત કેતકી શીખી ગઈ. મોજાંની થપાટો પણ એને ગમવા લાગી.

આટલી બધી ગાઢ નજદીકી? જાણે પાણી સાથે જાહેરમાં સંવનન. કેતકીએ વિચાર્યું, કે એ વારંવાર દરિયા પાસે જવાનો પ્રયત્ન કરશે. જ્યારે તક મળે ત્યારે, દરેક વૅકૅશનમાં. હવેથી આ અનુભવ ફરી ફરી એને જોઇતો હતો. આટલો અસીમ, ને તોયે આટલો અંગત.

કેટલાક દિવસ તો આમ વીતી ગયા. ને એક આંચકો લાગ્યો સુજીતના જીવને. બીજા બે દિવસમાં તો પાછાં, વાસ્તવિક જીવનમાં, જવાનો સમય થશે. કેતકીની સાથે એક ગંભીર વાત કરવાની તો બાકી જ રહી છે. એ માટે મનને સ્થિર કરવું પડશે, અંગ-રતિથી, થોડી વાર માટે, અળગાં થવું પડશે.

એક સાંજે બંને જણ, ડીનર લેવા માટે, કિનારાની સુંવાળી રેતી પર ગોઠવેલા ટેબલ પર બેઠાં હતાં. મોજાંના અવિરત રવની સંગત હતી. સૂરજ ઢળતો જતો હતો. વેઇટર આવીને ટેબલ પરની મીણબત્તીઓ સળગાવી ગયો હતો. તુકી, મારે તને એક વાત કરવાની છે.

એ સંબોધન સાંભળીને, નવાઈથી, કેતકીની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. હસીને સુજીતે કહ્યું, કેમ, તું માને, કે મને ખબર નથી તારું લાડકું નામ? મને પણ એ ગમી ગયું છે. બોલાવું ને તને તુકી કહીને?

પછી એણે ફરી કહ્યું, કે તને મારે કશું ખાસ કહેવાનું છે.

હવે કેતકીના મોઢા પર પ્રશ્નોનો ભાવ તરી આવ્યો. શું કહેવાનું હશે? મારાથી કોઈ ભૂલ થઈ હશે? મારાથી સંતોષ નહીં હોય? પણ એવું કાંઈ તો લાગતું નથી, તો શું વાત હશે?

સુજીતે એને ખાતરી આપી કે ગભરાવા જેવું કાંઈ નથી.

અમેરિકા જવાની લાંબા સમયની તીવ્ર ઇચ્છા વિષે સમજાવવા માટે, વાત છેક નાનપણથી શરૂ કરવી જોઈએ, એમ એને લાગ્યું. પણ ખૂબ ટૂંકમાં, બહુ લાંબું લાબું કરીને નથી કહેવું.
અને સુજીતે કેતકીને પોતાના જીવનની વિડંબના કહી સંભળાવી – પહેલેથી ફાધર તરફથી અવગણના, અમ્માની અણસમજ, ભાઈઓનું દૂર થઈ જવું, જાત-મહેનતથી પગભર રહેવાનો પોતાનો નિર્ણય.
અલબત્ત, સજનીનું નામ, અને એની સાથેનો સંપર્ક, એણે વ્યક્ત કર્યા ન હતા.
પણ જાત-મહેનતવાળો નિર્ણય તો કેતકીને માન થાય તેવો હતો.
આગળ બોલતાં હવે સુજીતે કહ્યું, કે છેક ત્યારથી, સ્કૉલરશિપ મેળવીને ભણવા મદ્રાસ ગયો ત્યારથી, મારી અત્યંત ઊંડી ઈચ્છા રહી છે અમેરિકા જવાની.
અમેરિકા?
હા, અને તુકી, મેં એ માટે પણ ઘણી મહેનત કરી. ઇન્ટરવ્યૂ આપ્યા, અરજીઓ ભરી, અને લાગે છે, કે મારી આ ઊંડી ઈચ્છા પૂરી થવાનો સમય પાસે આવી ગયો છે.
એટલે?
એટલે એમ, કે હું કદાચ થોડા જ સમયમાં અમેરિકા જઈશ.
તમે?
અરે, હું, અને તું પણ ખરી જ ને.

કેતકીને વાંધો ના લાગ્યો, અને ના તો એણે વિરોધ કર્યો, અમેરિકા જવા અંગે. એ તો ઉત્સાહિત થયેલી લાગી. છેક અમેરિકા? ખરેખર? ત્યાં તો બહુ મોટા દરિયા છે, નહીં?

સુજીતથી હસ્યા વગર ના રહેવાયું. કેતકી માટે દરિયો ગજબનું આકર્ષણ બની ગયો છે. એણે કહ્યું, દરિયો તો છે, પણ આપણે દરિયાના કાંઠાની સાવ પાસે ના પણ રહીએ.

કેતકીને વધારે સમજાવવાની જરૂર જ ના પડી. એ તૈયાર હતી જવા માટે. દીજી, બાપ્સ, મા, દેવકી -બધાંને છોડીને જવાનું? એ અઘરું હતું, પણ આપણે ક્યાં જિંદગીભર ત્યાં રહેવું છે?, સુજીતે કહ્યું. થોડાં વર્ષો રહીએ, કમાઈએ, હરીએ-ફરીએ, ને પછી પાછાં દેશ આવીને આરામથી રહી શકીએ ને?એ તર્ક કેતકીને પસંદ પડી ગયો. પણ જ્યારે એણે સાંભળ્યું, કે સુજીતનો પરવાનો જલદી આવી જશે, ને એ તો તરત જ અમેરિકા જવા નીકળી જશે, ત્યારે કેતકી મુંઝાઈ. તમે જતા રહેશો? તો હું? મારું —

તારું આવવાનું થોડા જ સમયમાં ગોઠવાઈ જશે, તને ખાતરી આપું છું. પત્ની તરીકે તારો પરવાનો ક્લિયર થતાં વાર નહીં લાગે, એમ વકીલે કહ્યું છે. ઘેર પાછાં જઈને તરત, આપણે તારે માટેની અરજી કરી લઈશું.

ઘેર ગયા પછી, હજી તો ફાધર અને અમ્માને આ સમાચાર આપવાના હતા. કેતકીને તો સમજાવવી જ ના પડી, પણ સુજીતની ધારણા હતી, કે એનાં મા-બાપ અકળાશે, ગભરાશે, દલીલો કરશે, અને સૌથી વધારે તો, સુજીતનો જ વાંક બતાવશે, કે એ એમને ઘડપણમાં એકલો મૂકીને જતો રહેશે.

સુજીત નિર્ણય બદલવાનો નહતો. એણે કેતકીને પણ કહી રાખેલું, કે જરા પણ ગભરાય નહીં સાસુ-સસરાના આવા વર્તાવથી. કેતકીને દોષ દેવા માંડે, ત્યારે પણ નહીં.

મા-બાપની સહાય માટે સુજીતે ઘણા વિચાર કર્યા હતા, તેની મા-બાપને ખબર નહતી, ને એવી પડી તો ક્યારેય એમણે કરી જ નહતી. જેમકે, સુજીતે, અમેરિકામાં રહેતા પ્રજીતને, ફરીથી કાગળ લખ્યો હતો. પોતાના અમેરિકા જવા વિષે જણાવ્યું, અને પછી સૂચન કર્યું હતું, કે પ્રજીત ઘરખર્ચ માટે થોડા પૈસા મોકલે. તું તો મોટો ડૉક્ટર છું, તારે માટે ફાધરને પહેલેથી જ કેટલી આશા રહેલી છે, તું થોડી મદદ તો કરીશ ને?

જવાબની રાહ જોવાતી હતી. એ દરમ્યાન સુજીતે રંજીતને ફોન કર્યો, પોતાના સમાચાર આપ્યા, અને સૂચન કર્યું, કે ભાઈ, તમે ઘણાં વર્ષો ઘરથી આટલા દૂર રહ્યા, હવે પાછા આવીને અહીં નિરાંતે રહો ને. તમને નોકરી મળી જશે. ભાભીને તો નોકરી કરવાની જરૂર જ નહીં રહે. રૂહીને સારી સ્કૂલમાં મૂકી દેજો. એ આપણી ભાષા પણ શીખશે, ને દાદા-દાદી સાથે રહેવાની એને તક મળશે, વગેરે.

રંજીતે ચૂપ રહીને બધું સાંભળ્યું, ને કહ્યં, સુજીત, હું તો પાછો નહીં આવી શકું. ફાધર અને અમ્મા આ બાજુ આવવા ઈચ્છે, તો આવી શકે છે. પછી અચકાતાં અચકાતાં બોલ્યો, હું તને પણ કહી શક્યો નથી, કે મારા ડિવોર્સ થઈ ગયા છે, રૂહી એની માની સાથે રહે છે, હું ક્યારેક મળું છું રૂહીને. રંજીતના અવાજમાં એના મનની, એના જીવનની, નિસ્તેજતા પડઘાતી હતી.

ફોનમાં તો શું આશ્વાસન આપી શકાય. સુજીતે નક્કી કર્યું, કે અમેરિકાથી શક્ય બનશે તેટલો જલદી પાછો આવીને, એ ભાઈને અને રૂહીને મળવા, જમશેદપુર જશે. પણ હમણાં તો ક્યાંથી જવાય? મારો પરવાનો આવશે, કેતકી માટે અરજી કરવાની છે, મા-બાપને કહેવાનું છે, ને જવા માટે કેટલી તૈયારી લાગશે.

સુજીતે ધાર્યું હતું તેમ જ ફાધર અને અમ્મા વર્ત્યાં. ખૂબ ઝગડ્યાં એની સાથે- સ્વાર્થી કહ્યો, લબાડ કહ્યો એને.  હજી પણ મને નથી સમજી શકતાં, ને મારું ભલું નથી જોઈ શકતાં આ મા-બાપ, સુજીત નિરાશ થઈને વિચારતો હતો. એનું ગળું રુંધાતું હતું, એનો જીવ તરફડતો હતો, પણ પરવાનો અને ટિકિટ આવી ગયાં, ને પરદેશ જવા નીકળવાનો દિવસ પણ નક્કી થઈ ગયો.

કેતકીને એ પિયર લઈ ગયો. બાપ્સને અને દીજીને ખાતરી આપી, કે કેતકીને અમેરિકા આવતાં વાર નહીં લાગે. ઉપરાંત, એની એવી ઈચ્છા હતી, કે કેતકી પિયર જ રહે. અમ્માને મળવા ક્યારેક જવું હોય તો જાય, પણ રહેવાનું તમારી સાથે જ રાખીએ. કેતકીને એ વધારે ગમશે. ખરેખર તો, એ કેતકીને એનાં મા-બાપના ગુસ્સાનો ભોગ બનવા દેવા માગતો નહતો.

દીજીને જરા ખરાબ લાગ્યું હતું કે લગ્ન પહેલાં અમેરિકા જવાની કોઈ વાત નીકળી કેમ નહતી? કેતકીને નહોતી લાગી, પણ દીજીને આમાં કંઇક છેતરપીંડી થયેલી લાગી. સુજીતે અનુમાન તો કર્યું, કે દીજી આવું જ વિચારતાં હશે, પણ સમજુતીની જવાબદારી એણે કેતકી ઉપર છોડી.

માઇ બિચારાં જરા ગભરાઈ ગયેલાં. છોકરી એટલાંમાં પાછી આવી કે શું? પણ કેતકી આનંદમાં હતી. એના મોઢા પર તાજગીની આભા દેખાતી હતી. પરણ્યા પછી ખીલી હતી, એમ માઇની આંખોએ નોંધ્યું. ના, તો પછી ચિંતા જેવું કાંઈ નથી જ. બંને અમેરિકા જઈને બધી સફળતા પામે, આપણે તો એમ જ ઈચ્છીએ.

અમેરિકા જવાનો દિવસ આવી ગયો. સુજીતને લાગતું હતું, કે જે આકાશને એણે વર્ષોથી ઝંખ્યા કર્યું હતું, તે હવે એને મળવાનું હતું. અને કેતકી એની સાથે અમેરિકામાં જોડાય ત્યાં સુધી, એ એકલો નિરાંતે અને નિશ્ચિંતે, ઇપ્સિત અવકાશમાં વિહરવાનો હતો.

1 thought on “બે કાંઠાની અધવચ – નવલકથા – (૧૧)   —– પ્રીતિ સેનગુપ્તા

  1. સુ શ્રી પ્રીતિ સેનગુપ્તાની નવલકથા બે કાંઠાની અધવચ –ના શૃંગારરસ પ્રકરણના અંતમા સુજીત અમેરિકામાં એકલો નિરાંતે અને નિશ્ચિંતે, ઇપ્સિત અવકાશમાં વિહરવાનો હતો. રાહ પ્રકરણ ૧૨

    Liked by 2 people

પ્રતિભાવ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s