મિત્રો સાથે વાતો…સરયૂ પરીખ. ૧૦. ઝંખવાયેલો ચાંદ.


અધરો  બંધ કરે  ને ખોલે, કઈ  ભાષામાં બોલે?
કેમ  કરીને અણજાણ્યામાં, ઘરની સાંકળ
 ખોલે?                   

                 ઝંખવાયેલો ચાંદ. સરયૂ પરીખ                                                  

         હું દિવસે કમલજીત કૌરને મળવા જતી હતી. ઘરનાં ત્રાસથી બચવા કમલ સ્ત્રી આશ્રય ગૃહમાં રહેવાં આવી હતી. મને દ્વાર પાસે મળી. સાદા સલવારકમીઝ પહેરેલાં  તાં, ન કોઈ ઘરેણું કે સજાવટ. એને જોતાં મને થયું, “જાણે કોઈ ફિલ્મની અભિનેત્રી આ ગમગીન મંચ પર સામાન્ય પાત્ર ભજવવા આવી છે.”

         હું કમલને અંગ્રેજી શીખવવા અને દુખાયેલી લાગણીઓને સાંત્વના આપવા આવી હતી. પેન અને કાગળ લઈને તૈયાર હતી, પણ પહેલી રૂકાવટ આવી કે એને હિન્દી ખાસ નહોતું આવડતું અને મને પંજાબી નહોતું આવડતું. ત્રણ ભાષાના વર્તુળમાં અમે હસીને લાંબા પ્રવાસની શરૂઆત કરી. સૌથી મજાની વાત હતી કે મારા સહકાર્યકર અને કમલના મુખ્ય મદદગાર ચારુશી, આફ્રિકામાં રહેલાં હોવાથી ગુજરાતી હિન્દી ભેળવીને બોલતાં. પણ થોડા પરિચયમાં ચારુશી, કમલના વિશ્વાસુઆન્ટીબની ગયેલાં.  

       ઘર ત્રાસથી બચવા મથતી શિયન સ્ત્રીઓને મદદ કરતી અમારી સંસ્થાની બેઠકમાં, ચારુશીએ કમલજીતની કહાણી કહી સંભળાવી હતી. કમલ પંજાબના એક નાના ગામમાં, મધ્યમ વર્ગના પરિવારમાં ઉછરેલી હતી. દેખાવડી હોવાથી સારો વર મળી જશે માન્યતામાં ભણતર પ્રતિ ઓછું ધ્યાન આપેલ. ચોવીસ વર્ષની ઉંમર થઈ જતાં ઘરમાં બધાને ચિંતા થવા લાગી હતી. એમાં અમેરિકાથી માગું આવ્યું. “ઉમેદવાર ખાસ ભણેલો નથી, ભાઈના ધંધામાં નોકરી કરે છે.” કમલને ઠીક લાગ્યો, છતાં પણ, “અમેરિકા જવા મળશે, અને ત્યાં તો બધા પૈસાદાર હોય. બસ નક્કી કરી નાખોના પાડવાની શક્યતા નથી.” વગેરે સમજાવટ સાથે, બલખાર સાથે ધામધૂમથી લગ્ન લેવાયા.

     કમલનાં સંસારની શરૂઆત એક એપાર્ટમેન્ટમાં પતિ, જેઠજેઠાણી અને તેના ત્રણ બાળકો સાથે, ટેક્સાસ, યુ...માં થઈ. કુટુંબીજનો સાથે રહેવામાં એને જરાય વાંધો નહોતો પણ બલખારની વર્તણૂંક કમલને અકળાવતી હતી. કમલનાં હસમુખા સ્વભાવથી બને તેટલી વ્યથા છૂપાવતી. આસપાસ બધું નવું, અને અંગ્રેજી ખાસ આવડતું નહીં, તેથી જેઠાણી અને બાળકો દ્વારા કમલ કામકાજ શીખી રહી હતી. જેઠની તેર વર્ષની દીકરી પાસેથી  ફોન પર વાતચિત કેમ કરાય, ૯૧૧ નંબરથી કેવી રીતે મદદ મેળવી શકાય, તે વાત પણ તેણે જાણી લીધેલ.

       પતિની કનડગત  સમય  સાથે વધતી રહી. પહેલા ત્રણ વર્ષમાં બે દીકરીઓની માતા બની ગઈ. એ દરમ્યાન જેઠના નવા મોટા બંગલામાં બધાં રહેવા ગયા. અમેરિકામાં આવ્યે અને ગ્રીન કાર્ડ મળ્યે લગભગ સાડાચાર વર્ષ થયા હતા અને ત્રીજા બાળકની મા બનવાની હતી. કમલના શરીર પર નિશાનીઓ બલખારનાં જુલમની ચાડીઓ ખાતી, પણ કોણ બચાવે? તે જ્યારે ડોક્ટર પાસે જતી ત્યારે, ‘કમલને અંગ્રેજીમાં સવાલ-જવાબ સમજાશે નહીં’ તેમ કહીને બલખાર અથવા જેઠાણી સાથે જ રહેતાં, જેથી કમલ કોઈ સાથે પોતાનું દુખ રડી ન શકે. સ્ત્રીઓને તેનો પતિ ગમે તે રીતે રાખી શકે, વાત ઘણાં કુટુંબોમાં સ્વાભાવિક રીતે સ્વીકાર્ય હોય છે. તેથી ઘણી ગેરવર્તણૂક તરફ આંખ આડા કાન કરવામાં આવતાં. જેઠનું ગુરુદ્વારામાં નામ મોટું હતું. ગુરુદ્વારાના મુખિયાને કાને કમલ પર થતાં જુલમની વાત આવી હતી અને બલખારને ચેતવણી આપવામાં આવી હતી. સમાજમાં ખરાબ ન લાગે, તે કારણ સાથે અપાતી જેઠજેઠાણીની સલાહ, જડ અને વિફરેલ બલખારને અસર નહોતી કરતી.

         પુત્ર જન્મનો આનંદ લાંબો ટક્યો. દીકરો હજી બે મહિનાનો હતો. રવિવારની બપોરે, ઘરમાં કમલ, બલખાર અને બાળકો હતા. જરા પીધેલ બલખારે કમલ પર જબરજસ્તી આદરી. વિરોધ કર્યો તો કમલને મારી, અને પોતાનું ધાર્યું કરી ઊંઘી ગયો. કમલ માણમાણ ઊભી થઈ અને રડતાં બાળકોના અવાજના જોરે હિંમત એકઠી કરી, ફોન ઉઠાવી બારણાં બહાર જઈ, ૯૧૧ નંબર જોડ્યો. પોલીસની રાહ જોતી, ધ્રુજતી બારણાં પાસે ઊભી રહી. ભયંકર બીકમાં ભણકારાં વાગતા હતા કે બલખાર જાગી જશે તો!… પણ તે ઊંઘતો જ રહ્યો. પોલીસના રક્ષણ નીચે ત્રણે બાળકોને લઈને કમલ ઘરની બહાર નીકળી ગઈ. પોલીસ સ્ટેશનમાં કમલની પરિસ્થિતિ વિષે તપાસ અને લખાણ કરતા રાતનાં આઠેક વાગ્યાનું અંધારું થઈ ગયું.

        તેને કહેવામાં આવ્યું કે, ‘તને “વુમન્સ-શેલ્ટર માં લઈ જશે.’ કમલને અનેક પ્રશ્નો સતાવે, “ શું જગ્યા હશે?” લાંબો અંધારો રસ્તો જાણે ખૂટતો નહોતો. ત્રણે બાળકોને પકડીને મોટી આંખોથી, “ક્યાં લઈ જાય છે?” એનો તાગ કાઢવાનો વ્યાકુળતાથી પ્રયત્ન કરતી રહી. અંતે શાંત જગ્યામાં, નામ નિશાન વગરનાં મકાનમાં, બે ચાર લાલ બટન દબાવી, બે બારણાં પાર કરી, કમલને બાળકો સાથે અંદર લઈ ગયા. બે બહેનોએ એને હસીને અંદર બોલાવી ત્યારે એણે ફરી શ્વાસ લીધો અને આંખોમાં આંસુનાં મોતી ચમક્યા. સરખી વ્યવસ્થા સાથે રાત પસાર થઈ ગઈ. પણ, ભાંગીતૂટી અંગ્રેજીથી કમલની જરૂરિયાતો અને હકીકત જાણવાનું ત્યાંના કર્મચારીઓ માટે અશક્ય હતું. કાઉન્ટિના શેલ્ટર સાથે આમારી સંસ્થા સારી રીતે જોડાયેલી રહેતી. સવારમાં અમારી સંસ્થા પર ફોન આવ્યો અને ચારુશી મદદ માટે પહોંચી યાં. પોતાના દેશનાં પ્રેમાળ અને હોશિયાર બહેન પાસે કમલે વિશ્વાસથી વાત કરી. ચારુશી પોલીસ અમલદારને સાથે લઈ જઈ કમલનો જરૂરી સામાન અને ઘરેણાં તેનાં ઘેરથી લઈ વ્યાં.

       અમારી અશિયન બહેનોને મદદ કરતી સેવાસંસ્થાને લીધે, સ્થાનિક ‘Women’s Shelter’ નો સંપર્ક રહેતો. તેનાં સભ્યો સાથે મારું જોડાણ વિશેષ હોવાનું ખાસ કારણ હતું…. અમારા પાડોશી-સમૂહની કોફીક્લબમાં, દર મહિનાની બેઠકમાં સોએક ડોલર અમે ભેગાં કરતાં અને શેલ્ટરની જરૂરિયાત પ્રમાણે વસ્તુઓ ખરીદીને હું દર મહિને આપી આવતી. Thanksgiving વખતે turkey વગેરે ખરીદવા માટે હું અજ્ઞાન હોવાથી અમેરિકન મિત્રો સાથે આવતાં. તે ઉપરાંત ચાલીસ બેબી બ્લેન્કેટ્સ પણ મેં સીવીને આપેલાં. આમ ત્યાંના કાર્યકર્તાઓ સાથે મેળ બની રહેતો.

         કમલને શેલ્ટર પર જઈ મદદ આપવાનું કામ મને આવશ્યક લાગ્યું. પરિવારથી દૂર અને ત્રણ નાના બાળકો સાથે અજાણી જગ્યામાં, અંધારાં ભવિષ્યના ઓછાયામાં તે યુવતિ કઈ રીતે દિવસો પસાર કરતી હશે! સપ્તાહના બે વખત મારા જવાથી તેનાં ઘણાં કામ સરળ થઈ ગયા. કમલ શાકાહારી હતી, તેથી ખાસ ખોરાક અને તેની બીજી જરૂરિયાતો પૂરી પાડવામાં આવતી. દરેક સાથે કમલનો વ્યવહાર પ્રેમાળ હતો તેથી હું જોતી કે તેને તથા બાળકોને, ત્યાંના કાર્યકર્તાઓની સહાયતા હોંશથી મળતી. ચારુશી લગભગ દરેક રવિવારે કમલને માટે પરોંઠા, વગેરે બનાવીને લઈ જતાં.

        અમારી મુલાકાતનો સમય આંસુ અને હાસ્યથી તરબતર  હતો. એક દિવસ એના પતિએ કરેલી ક્રૂર મશ્કરીની વાત કહેલી. તેઓનાં ઘરમાં એક જૂની તલવાર હતી. એ દિવસે, કમલ પોતાના અને જેઠના બાળકો સાથે બહારના રૂમમાં હતી. ત્યાં ઓચિંતા બલખાર તલવાર લઈને કમલ પાછળ આવ્યો. એનો ઈરાદો ખબર પડતાં કમલ દોડી, પણ એને પકડી ટેબલ પર નમાવી તલવાર ગળા પાસે ધરી. કમલ કહે, “મને થયું કે મને મારી નાખશે! બાળકો બુમો પાડતાં તાં અને હું તરફડતી હતી. અંતે મને છોડી, અને જાણે શું યે મજાક કરી હોય તેમ હસતો હસતો જતો રહ્યો.”

        કમલને મેં પૈસાના સિક્કાઓનો બરાબર પરિચય કરાવ્યો કારણ એને પૈસા આપવામાં નહોતા આવતા. ખરીદી કરવા ઘરનાની સાથે જાય ત્યારે સારી પર્સ લઈને જતી. એક દિવસ શોપિંગકાર્ટમાંથી કોઈ પર્સ ઊપાડી ગયું. આસપાસનાં લોકો ગભરાયા, પણ કમલ હસી પડી…“બીચારાને એક ડાયપર સિવાય કશું નહીં મળે.”

        આશ્રયગૃહમાં આવ્યાને ત્રણ અઠવાડીયામાં , તેનાં દીકરાની અરધી રાતે તબિયત બગડતા, એક કર્મચારી સાથે બાળકને હોસ્પિટલ લઈ ગઈ અને સ્વસ્થતાપૂર્વક પરિસ્થિતિ સંભાળી. સંસ્થાનાં ત્રસ્ત સભ્યોના ખર્ચની વ્યવસ્થા ગવર્નમેન્ટની મદદ અને સંસ્થાનાં ભંડોળથી થતી હોય છે. આશ્રયગૃહમાં રહેવાના સમયની પાબંધી હોય છે, પણ કમલ માટે બધાને વિશિષ્ટ દિલસોજી હતી. જન્મદિવસો અને દિવાળી, અજનબી, પણ સહાનુભૂતિવાળા લોકો વચ્ચે ઉજવાયાં.

      કોર્ટના દિવસે અમે બે સહકાર્યકરો ચારુશી અને કમલની રાહ જોતાં ભાં તાં. ત્યાં બે ભાઈઓ જજ વિષે અમને હિંદુસ્તાની જાણી પૃચ્છા કરતા આવ્યા. અમને ખબર પડી ગઈ કે શીખ પાઘડીમાં મોટો ભાઈ અને જીન્સના પેન્ટ અને જેકેટમાં બલખાર, જાણે હીરો! અમારો ગુસ્સાભર્યો તોર જોઈને ભાઈઓ જતા રહ્યા. અંતે ચારુશી એકલા આવ્યાં કારણ કે બીકને લીધે, કમલ વકીલની ફિસ છોડીને કોર્ટમાં આવવા તૈયાર થઈ. બલખારને બીજી પણ અમુક કાનૂની મુશ્કેલીઓ પોલીસ રેકોર્ડમાં હતી. એને જેલની સજા થઈ પણ હવે શું? બલખાર તરફથી કમલને પૈસા નહોતાં મળવાના અને કમલ પોતે નોકરી કરી શકે એવી કેળવણી પણ નહોતી.

      જેઠાણી ફોન પર કમલને પાછી આવી જવા સમજાવતી કારણકે ઘરની આબરૂનો સવાલ હતો. કમલના જેઠ અને ગુરુદ્વારાના મુખ્ય માણસો સાથે વાટાઘાટ કરી કમલને પાછી વ્યવસ્થિત જીવનમાં ગોઠવવા અમે અનેક વખત મળ્યા. અરે! રાતનાં દસ વાગે મળવા અને ચર્ચા કરવા બોલાવે તો પણ ચારુશીએ જઈને સુલેહ કરાવવા માટે ઘણાં પ્રયત્નો કર્યા. ત્રણ મહિનામાં બલખારને તેનો ભાઈ જેલમાંથી ઘેર લઈ આવ્યો હતો. બાજુ સરકારી વકીલની મદદથી કમલ અને બાળકોની સલામતીની તકેદારી લેવાતી હોવાં છતાં પણ કમલની બીક ઓછી નહોતી થતી. કામ માટે હું બહાર લઈ જાઉં ત્યારે સતત ચારે બાજુ જોતી અને જરા પણ પતિની કાર જેવી કાર દેખાતાં મોં છૂપાવી દેતી. આવી સ્થિતિમાં જો ત્રસિત વ્યક્તિ હિંમત બતાવે તો, જુલમી ઢીલા પડી જાય. પણ એને માટે આંતરશક્તિ જોઈએ.

      કમલની જેઠાણી કહેતી રહેતી, “તું પાછી આવી જા. લખાર જેલની હવા ખાઈને બદલાયો છે.” અમને બાબત વિશ્વાસ નહોતો તેથી અમે કમલને પાછા હીં જવાની સલાહ આપી. ત્યાર પછી બાબત અમારી સાથે વાત નહોતી કરતી. પાછા ભારત તાં પહેલાં અમેરિકામાં સિટિઝનશિપ માટે અરજી કરાવી દેવાનું નક્કી કર્યું બધો ખર્ચ અમારી સંસ્થા અને શેલ્ટર પર નિર્ભર હતો. આગલા દિવસે કલાક બેસીને અમે અરજીના કાગળો તૈયાર કરેલા. શુક્રવારે, નક્કી કરેલા સમયે હું કમલને લેવા ગઈ. મને જોઈને કહે, “અરે! હું ભૂલી ગઈ.” મને માન્યામાં આવ્યું. એ તૈયાર થઈ અને અમે ઓફિસમાં જવાં નીકળ્યાં. આગળ જતાં ગભરાઈને બોલી, “મારા પતિની કાર નજીકમાં છેમારે ક્યાંય નથી જઉં, પાછા ફરીએ.” મને ખબર પડી કે એને અરજી કેમ નહોતી કરવી! ખેર, મેં કાર પાછી વાળી. રવિવારે ચારુશી એને મળવા ગઈ ત્યારે કમલ જરા શાંત લાગી.

        સોમવારે સવારમાં આશ્રયગૃહમાંથી ફોન આવ્યો, “કમલ સામાન બાંધીને તેને ઘેર જવા તૈયાર થઇ ગઈ છે. કહે છે કે તેનાં જેઠાણી લેવા આવી રહ્યાં છે.” હવે તોસંભાળીને રહેજે. પ્રભુ રક્ષા કરે.” કહેવા સિવાય બીજી કોઈ સલાહ આપવાનો અર્થ નહોતો. ગૃહત્રાસમાં મનાય છે કે ત્રસ્ત વ્યક્તિ સાત વખત પાછી જાય.

        બે સપ્તાહ પછી ચારુશી પર કમલનો ફોન આવ્યો ત્યારે થોડી વાતચીત થઈ. એ વખતે ચારુશીએ કહ્યું કે, “કમલ! આવીને તારા ઘરેણાં લઈ જજે.”  દિવસો પછી કમલ તેનાં જેઠની દીકરી સાથે આવી. કમલને જોઈ ચારુશીની આંખ ભીની થઈ ગઈ. કરમાયેલી અને થાકેલી લાગતી કમલ નજર મિલાવ્યા વગર જવાબ આપતી હતી. અમારી ચિંતિત નજર એને જતી જોઈ રહી.

       ઓચિંતા સમાચાર આવ્યા કે, “કમલ આશ્રયગૃહમાં પાછી આવી ગઈ છે.” હજી તો બે મહિના પણ પૂરા નહોતા થયા, અને બલખાર કાયદાથી બંધાયેલો હતો, તો પણ, મારઝૂડ કરી બેસતો. દિવસે દિવસે હેરાનગતિ વધવા માંડી. હવે કમલે હોશિયારીથી રસ્તો કાઢવાનું વિચાર્યું. એક દિવસ બલખાર ખુશ હતો ત્યારે કમલ કહે, “તું મને District Attorney ની ફિસમાં લઈ જાય તો તારા સામેની ફરિયાદ પાછી ખેંચી લઈએ.” બલખાર તૈયાર થઈ ગયો. કમલ ત્રણે બાળકો અને મોટી ડાયપરબેગ! લઈને વકીલની ફિસમાં ગઈ અને બલખાર બહાર કારમાં રાહ જોતો બેઠોસરકારી વકીલ કમલનો મુકદ્દમો સંભાળતી હતી, તેથી પરિસ્થિતિ સમજતાં એને જરાય વાર લાગી. કમલને બદલે પોલીસ ઓફિસરને બહાર આવતો જોતા બલખાર પલાયન થઈ ગયો.

       કમલનાં જેઠ-જેઠાણી સાથેના સંબંધો હવે ખોરવાઈ ગયા હતા. બલખાર જેલમાં હોય કે બહાર હોય, તેની પાસેથી હવે કોઈ આશા કે અપેક્ષા રહી ન હતી. અમેરિકામાં કમલને નણાકીય મદદ મળવી મુશ્કેલ હતી. છૂટાછેડાના કાગળિયાં કોર્ટમાં અપાઈ ગયાં હતાં. મુકદ્દમો લડે પછી કમલને અને બાળકોને તેનાં હકનું જે હશે તે મળશે, પણ કયારે તે નક્કી નહીં. કમલ શેલ્ટરમાં આઠેક મહિના રહી ચૂકી હતી. કમલને હવે ભારત પાછા ફરવા સિવાય કોઈ વિકલ્પ ન હતો.

         કમલ અને બાળકોને ભારત મોકલવા માટે કોઈ ઉદાર માણસોની મદદ મેળવી ટીકીટની વ્યવસ્થા કરાવી આપી. તેને અહીં પરદેશમાં પોતાના સ્વજનો કરતાં પણ અજાણ્યાં પાસેથી વધારે મદદ, સંભાળ અને સહાનુભૂતિ મળ્યા. ભારત ગયાં પછી પણ કમલની અમેરિકા આવવાની અને ડોલર કમાવાની ઈચ્છા કાયમ હતી.

        લગભગ  બે વર્ષ પછી ન્યુયોર્કથી કમલનો ફોન આવ્યો કે, “આન્ટી, હું અહીં એક સારા પંજાબી કુટુંબની મદદથી રહું છું અને એમના સ્ટોરમાં કામ કરું છું. થોડાં સમય પછી મારા મમ્મી બાળકો સાથે આવશે અને મારી સાથે રહેશે.”  એક સંતોષ સભર પ્રસન્નતા સાથે અમે કમલને શુભેચ્છા પાઠવી. ત્યાર પછી એકાદ વખત ચારુશી સાથે કમલની વાત થઈ હતી…બસ જોઈએ, જો ક્યારેક તેનાં સમાચારનું ચંદ્રકિરણ ફરી ચમકી જાય!!! 

——
            
કમલ ભારતમાં સાદા સરળ વાતાવરણમાં ઉછરેલી, ભોળી વ્યક્તિ, અમેરિકાના સમજાય એવા વાતાવરણમાં, અને અતિ મુશ્કેલ પરિવારમાં ધકેલાઈ ગઈ. શિક્ષણ, પૈસા અને હુન્નરની ખામીને લીધે પોતાને પગભર  કરવાનું કો સાધન નહોતું. પુત્રીના માતાપિતા, સ્ત્રી શિક્ષણને મહત્વ આપતાં, “લગ્ન અને ઘરસંસારના સ્વપ્ના દેખાડે ત્યારે આવું પરિણામ આવે છે.

ઝંખવાયેલો ચાંદ

ઝંખવાયેલો  ચાંદ ને  સાથે સૂની ત્રણ તારલીઓ,
આજ ત્રસિત આકાશે સરતી ઝરઝાંખી વાદળીઓ.

કળી હતી  એ  ક્યાંયેઆવી  દૂર દેશ  ખીલવાને,
અબુધ  જાલિમ  માળી  ફેંકે,  શર કંટક ઝીલવાને.

અધરો  બંધ કરે  ને ખોલેકઈ  ભાષામાં બોલે?
કેમ  કરીને અણજાણ્યામાંઘરની સાંકળ  ખોલે?

કથની  અશ્રુ  દ્વારે  દોડે  ચિંતિત  ચિત્ત  ચકરાવે,
દુધ  પીતા, રડતાં બાળકને  કેમ કરી સમજાવે?

હાલ  જિગરની  ફાટી  ચાદર  ધીરજથી  સંભાળે,
સંવેદનશીલ   આધારે,   સ્ત્રી   ઊઠતી   બેળેબેળે.
———     

                 ત્રણ મહિનાથી ત્રણ સાલની ઉંમર વચ્ચેના, ત્રણ બાળકો સાથે સ્ત્રી સંસ્થામાં મહિનાઓ સુધી રહેલી ત્રાહિત યુવતિની સહનશક્તિની અજબ કસોટીનાં સાક્ષી થવું, વ્યવસ્થાપકોને માટે એક પરીક્ષા છે.

લેખિકાઃ સરયૂ મહેતા-પરીખ      saryuparikh@yahoo.com   phone# 512-712-5170
ઓસ્ટિન, ટેક્સાસ.                                

About SARYU PARIKH

INVOLVED IN SOCIAL VOLUNTEER WORK. HAPPILY MARRIED. DEEPLY INTERESTED IN LITERATURE, ADHYATMIK ABHYAS,MUSIC AND FAMILY. EDUCATION IN SCIENCE AT BHAVNAGAR AND BARODA.

4 thoughts on “મિત્રો સાથે વાતો…સરયૂ પરીખ. ૧૦. ઝંખવાયેલો ચાંદ.

  1. સુ શ્રી સરયૂ પરીખ.ની મિત્રો સાથે વાતોમા ઝંખવાયેલો ચાંદમા કમલજીત કૌરની કાલ્પનીક લાગે એવી સત્યઘટના માણી.’ત્રણ મહિનાથી ત્રણ સાલની ઉંમર વચ્ચેના, ત્રણ બાળકો સાથે સ્ત્રી સંસ્થામાં મહિનાઓ
    સુધી રહેલી ત્રાહિત યુવતિની સહનશક્તિની અજબ કસોટીનાં સાક્ષી થવું, એ વ્યવસ્થાપકોને માટે એક
    પરીક્ષા છે.’ જાણતા વ્યવસ્થાપકોને સલામ સાથે ધન્યવાદ
    કથની અશ્રુ દ્વારે દોડે ચિંતિત ચિત્ત ચકરાવે,
    દુધ પીતા, રડતાં બાળકને કેમ કરી સમજાવે?
    હાલ જિગરની ફાટી ચાદર ધીરજથી સંભાળે,
    સંવેદનશીલ આધારે, સ્ત્રી ઊઠતી બેળેબેળે.
    તેની કાવ્યમય અભિવ્યક્તી પણ ખૂબ ગમી

    Like

  2. સરયૂબેનના સામાજિક કાર્યોના દીર્ઘ અનુભવના પરિપાકરૂપે આવતી આ લેખમાળા રસપ્રદ છે.

    Liked by 1 person

પ્રતિભાવ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s