છિન્ન – (૯) – નવલકથા – રાજુલ કૌશિક


***** ***

વીશ યુ વેરી હેપ્પી મેરેજ એનીવર્સરી, સંદિપ.

શ્રેયાએ ઊંઘતા સંદિપના ગાલે હળવું ચુંબન કરી લીધું. અને, બીજી ક્ષણે સંદિપે બેડમાંથી ઊભી થવા જતી શ્રેયાનો હાથ પકડીને પોતાની પાસે ખેંચી લીધી.

આજે સાંજે નથીંગ ડુઇંગ, હું અને તું ડિનર સાથે લઈશું.

અરે વાહ! પોતાના મનની વાત સંદિપના મોઢે? ચાલો સવાર તો સારી ઉગી. આગલા દિવસનું ટેન્શન ભૂલાઈ જવાયું. મનથી મૂંઝાતી શ્રેયાને હાશકારો થયો. બાકી તો એને લાગતું નહોતું કે વાત સાવ આમ સહેલાઈથી પતી જશે.

હમણાંથી સંદિપ વધુ ને વધુ જાણે રિસાળ બની ગયો હતો. પહેલાની એની બે-ફિકરાઈ, વાતને હળવી રીતે લેવાનો સ્વભાવ બદલાતો હતો. શ્રેયાના જરાક નાના અમસ્તા નકારને પણ એ સહી શકતો જ નહોતો. અને કલાકો સુધી બોલ્યા વગર બેસી રહેતો. ઓફીસમાં પણ એને કામ કરવાનો મૂડ રહેતો નહીં. આ વળી નવી વાત. ઑફિસ અને અંગત પ્રોબ્લેમને કામ સાથે સાંકળવાની ક્યાં જરૂર? અંગત સમસ્યાઓ અંગત જ રહેવી જોઈએને? અંતરમાં ગમે તેટલો ભૂચાલ ચાલતો હોય પણ એનો હચરકો બહાર બીજા સુધી પહોંચે નહીં એટલો તો પોતાની પર કંટ્રોલ હોવો જોઇએ ને?

સાંજ ખરેખર સરસ રહી. ઘણા સમયે જાણે એકબીજાની નિકટતા ફરી એકવાર જીવાતી ગઈ. આમ જોવા જાવ તો પ્રોબ્લેમ જ ક્યાં હતા અને આમ જોવા જાવ તો એના સોલ્યુશન પણ ક્યાં હતા? બસ એક નાનું અમસ્તું અંતર તો હતું બંનેના સ્વભાવમાં, બંનેના વિચારોમાં અને અમલમાં .પણ ક્યારે એ નાનુ અમસ્તું અંતર, એ નાની અમસ્તી ફાટ ક્યારે મોટી ખાઈ બનીને વિસ્તરતી રહી એની કોઇને ખબર ના રહી.

 

એ દિવસે સંદિપ બહાર સાઇટ પર હતો અને શ્રેયા ઓફીસમાં. ખાસ કોઇ કામ ન હોય ત્યારે શ્રેયા હજુ પેન્ટિંગ કરી લેતી. એના માટેનો એ સૌથી વધુ ઉત્તમ સમય હતો જેમાં પોતાની જાતને પોતાની રીતે વ્યક્ત કરી શકતી. એની જાત સાથે સંવાદ રચી શકતી. આ એક એવો શોખ હતો જેના લીધે એને ક્યારેય એકલતા લાગતી જ નહીં .એવા એકાંત માટે એ તલસતી જેમાં એ પોતાની જાત સાથે ઐક્ય સાધી શકે.

સંદિપે ધસમસતા ઓફીસમાં આવીને શ્રેયાના હાથમાંથી બધુ જ પડતું મુકાવીને ઓફીસમાંથી બહાર લઈ ગયો. કારમાં બેસીને કાર સીધી હાઈવે કર્ણાવતી ક્લબ તરફ લીધી. શ્રેયાનુ આશ્ચર્ય વધતું જતું હતું. એક વાત તો એને સમજાઈ ગઈ રહી હતી કે એ કોઇ વાતને લઈને ખૂબ ખુશ હતો. કોઇક તો વાત હતી જે એ શ્રેયા સાથે શેર કરવા માંગતો હતો.

સંદિપને એસ.જી હાઇવે પર બનતી નવી થ્રી સ્ટાર હોટલના ઇન્ટીરીયરનુ કામ મળ્યું હતું. એના માટે એ ખૂબ મોટો પ્રેસ્ટીજ ઈસ્યુ હતો. શ્રેયા પણ ખુબ ખુશ થઈ ગઈ. વ્હાલથી સંદિપનો હાથ પકડીને હળવું ચુંબન કરી લીધુ. કોન્ગ્રેચ્યુલેશનસ સંદિપ, i am too happy and very proud of you. પછી તો આખા રસ્તે આ પ્રોજેક્ટને લઈને વાતો થયા કરી. શ્રેયાએ ખુબ ઉત્સાહપૂર્વક પુછ્યા કર્યુ, સાંભળ્યા કર્યુ.

સંદિપ, એક વાત કહું? આ વખતે પ્લીઝ પહેલેથી તકેદારી રાખજે, પાછળથી દર વખતની જેમ ટેન્શન, દોડાદોડી કે ઉજાગરા ના થાય….

એક જોરદાર બ્રેક અને પછી ઝાટકા જોડે ગાડી ઉભી રહી ગઈ.

નોટ અગેઇન, પ્લીઝ ડોન્ટ સ્ટાર્ટ નાઉ ઓલ ધેટ એટ લીસ્ટ નોટ ફોર ધિસ મોમેન્ટ.

શ્રેયાથી જીભ કચરાઈ ગઈ. સંદિપનો મૂડ એકદમ ખરાબ થઈ ગયો. એક પળ અને એણે ગાડી ઘર તરફ પાછી વાળી લીધી. ગુસ્સાથી તમતમતો ચહેરો જોઇને શ્રેયા ડઘાઈ ગઈ. શું કરે એ? એ તો બે બાજુથી ભીંસાતી હતી. જો કંઈ બોલે નહીં અને હંમેશની જેમ જ પુનરાવર્તન થયા કરે તો એને દુઃખ થતું કે એણે કેમ સંદિપનુ ધ્યાન ના દોર્યું.  સંદિપના મૂડને લઈને જે રીતે કામમાં અવરોધ ઉભા થતા અથવા ક્યારેક એનો કામ પર ચડવાનો મૂડ ન હોય ત્યારે શ્રેયાને અંદરથી સતત ટેન્શન રહ્યા કરતું અને એને એમ થતુ કે  છેવટે એક વાર સંદિપને કહી તો   જોવા જેવું જ હતુ પણ  જો બોલે તો વાત જ વણસી જતી.

ઘરે પહોંચીને સંદિપ સીધો જ બેડરૂમમાં ઘુસી ગયો અને શ્રેયાના લાખ વાના છતાં બહાર જમવાના ટેબલ પર ના આવ્યો. છેવટે શ્રેયા એકલી જ નીચે આવી.

નયનભાઈ અને વિભા બહેનનું ઘરમાં કયારેક ઉચક મન લઈને ફરતા ઉભય પર ધ્યાન તો જતું જ હતું અને એમાંય વિશેષ તો નયનભાઈના કારણકે  ક્યારેક આવું બનતું ત્યારે ઘર હોય કે ઓફીસ શ્રેયા તો  સ્વસ્થતાથી કામે લાગે જતી પણ સંદિપ ઉખડેલો ઉખડેલો રહેતો. આજે તો એકદમ ઘેર પાછા આવ્યા ત્યારે તો શ્રેયાના ચહેરા પર તણાવ દેખાયો હતો. જો કે એ નીચે આવી ત્યારે પુરી સ્વસ્થતાથી નયનભાઈ અને વિભાબહેન સાથે જમવા બેઠી, સંદિપને ઠીક નથી એટલે ઇચ્છા થશે તો મોડેથી જમશે એમ કહીને વાત વાળી લીધી.

ઘણા વખતથી બંને જણ વચ્ચે ઊભી થતી તંગદિલી ગમે તેટલી ઢાંકવા છતાં પણ ડોકાયા વગર ક્યાં રહેવાની હતીસંદિપના ઘર પૂરતી જ આ ક્યાં વાત હતીહવે તો શ્રેયાના ઘર સુધી એની ઝાળ પહોંચી જતી .ક્યારેક શ્રેયાના ઘેર જવાનું આવતું ત્યારે બને ત્યાં સુધી આવી તંગ પરિસ્થિતિમાં એ જવાનું જ ટાળતી કારણકે એ તો બધાની વચ્ચે સ્વસ્થ રહી શકતી પણ સંદિપની વર્તણુક ચાડી ખાઇ જતી. કાયમનો બોલકો સંદિપ ખપ પૂરતું બોલે કે શુન્યમનસ્ક થઈને બેસે તો કોના ધ્યાન બહાર રહેવાનું હતું?

જો કે બે-ચાર દિવસ પછી વળી પાછું બધુ ઠેકાણે પડી જતું અને રાબેતા મુજબ સંદિપ અસલી મિજાજમાં આવી જતો પણ આ વખતે એને મૂડમાં લાવવો જરા અઘરો લાગી રહ્યો હતો. બીજા દિવસની સવારે એ ઊઠ્યો ત્યારે હંમેશની જેમ શ્રેયાએ એને ગુડ મોર્નિંગ કહ્યુ પણ એને સામે જવાબમાં રોજિંદા ઉમળકાનો અભાવ વર્તાયો. સંદિપ એના સમયે તૈયાર થઈને ઑફિસે જવા નીકળી ગયો. શ્રેયાને ડૉ. દિવાનના બંગલા પરની સાઇટ પર જવાનું હતું એટલે લગભગ આખો દિવસ તો એમને સામસામે મળવાની શક્યતા હતી નહીં. સામાન્ય દિવસોમાં બંને અલગ દિશામાં કામ કરતાં હોય ત્યારે દિવસમાં બે-ચાર વાર તો મોબાઇલ પર વાત કરી લેતા સંદિપનો એકવાર પણ મોબાઇલ રણક્યો નહી. અને શ્રેયાએ મોબાઇલ જોડ્યો તો સતત રીંગ વાગતી રહી. કોલર ટ્યુન સતત રણકતી રહી.

જબ કોઇ બાત બિગડ જાયે, જબ કોઇ મુશ્કિલ પડ જાયે

તુમ દેના સાથ મેરા ઓ હમનવાઝ………..

આ ટ્યુન સંદિપે એના અને શ્રેયાના મોબાઇલ પર સેટ કરી હતી. બંનેને ખુબ ગમતું હતું આ ગીત. સંદિપને ખુબ શોખ હતો આવી જુદી જુદી રિંગ ટોનનો. એના અને શ્રેયાના મોબાઇલ પર એ જ બધુ સેટ કર્યા કરતો અને સંભળાવતો,

જો શ્રેયા, તારા ફોનમાંહમ સાથ સાથ હૈ’ ના ફિલ્મનું ગીત, “યે તો સચ હૈ કે ભગવાન હૈ

હૈ મગર ફિર ભી અનજાન હૈ .ધરતી પે રૂપ મા-બાપકા ઉસ વિધાતાકી પહેચાન હૈ”

ગીતની રિંગ ટોન વાગે તો સમજી જવાનું તારા મમ્મી કે પપ્પાનો ફોન છે.

જુદા જુદા ગ્રુપ માટે અલગ રિંગ ટોન સેટ કર્યા છે એટલે જોયા વગર પણ તને ખબર પડી જશે કે કોનો ફોન છે.

મોબાઇલ જ શ્રેયા એને સોંપી દેતી. તારે જેટલા નંબર નાખવા હોય જે રિંગ ટોન સેટ કરવા હોય એ તુ કર્યા કર, આ મારું કામ જ નહીં, મારે તો બસ ફોનની રિંગ વાગે અને વાત થાય એટલું બસ છે.અને ખરેખર શ્રેયામાં એટલી ધીરજ જ નહોતી અને સંદિપને ખુબ શોખ હતો એને ખુબ મઝા આવતી આવા બધામાં..

જો શ્રેયા આ મિશન ઈમ્પૉસિબલનું મ્યૂઝિક સાંભળ્યુ? કોનામાં નાખુ?”

શ્રેયા હસી પડતી,” તારાથી વધીને કોઇ ઈમ્પૉસિબલ મને તો લાગતું નથી, એમ કર તારામાં જ એ રિંગ ટોન નાખી દે.

કેમ મેડ, અમે તમારું શું બગાડ્યુ છે?”

સંદિપ મુડમાં હોય ત્યારે શ્રેયાને લાડથી મેડમ કહીને બોલાવતો.

કેમ ભૂલી ગયો? હજુ તો ગયા શનિવારનો તારો છબરડો?”

સંદિપનો સ્કૂલના સમયનો ખાસ મિત્ર નીરવ કાયમ માટે અમેરિકા જતો હતો અને એને ડિનર માટે બોલાવ્યો હતો.  શ્રેયાને પણ એની સાથે ખુબ ફાવતું. પ્લાન એવો હતો કે શનિવાર સાંજથી એ આવી જવાનો હતો અને મોડે સુધી સાથે જ રહેવાના હતાં. કોને ખબર ફરી ક્યારે મળાય? શ્રેયા એ દિવસે વહેલી સાઇટ પરથી આવીને ડિનરની તૈયારીમાં લાગી હતી જેથી નીરવ અને સંદિપ આવે ત્યારે એ ફ્રેશ થઈને એમની સાથે બેસી શકે.

સાંજે લગભગ છ વાગ્યે શ્રેયાનો મોબાઈલ રણક્યો.

શું કરે છે શ્રેયાએક સરપ્રાઇઝ છે તારા માટે. લે વાત કર.

 

સામે છેડે સંદિપ હતો એ તો શ્રેયાને રિંગ ટોન પરથી જ ખબર હતી પણ હવે કોની સાથે વાત કરવાની છે એ કલ્પના કરે તે પહેલા સામેથી જપનનુ હેલ્લો સંભળાયુ. જપન સેપ્ટના ગ્રુપમાં હતો. આડી અવળી વાત કરીને એણે સંદિપને મોબાઇલ આપ્યો.

સંદિપ, કેટલી વાર છે? નીરવ હમણાં આવશે, યાદ છે ને?”

યસ મેડમ. બસ અમે હમણાં જ થોડી વારમાં પહોંચીએ.

આ અમે એટલે?”

હું અને જપન. એ અહીં મળવા આવ્યો હતો અને મેં એને રોકી લીધો છે, લેતો આવું છું એને, આપણી સાથે જમશે. અને એણે આવવાની હા પાડી એટલે મૌલિકને પણ બોલાવી લીધો છે એ આવતો જ હશે.

શ્રેયા ચકરાઈ ગઈ. આમ સાવ જ છેલ્લી ઘડીએ કોઇ જાણ વગર સંદિપે બધુ બદલી નાખ્યુ હતુ. નીરવ સાથે શાંતિથી સાંજ પસાર કરવાના બદલે સંદિપને આ શું સૂઝ્યું? જપન અને મૌલિક તો અહીં જ રહેવાના હતા, એમને તો ફરી પણ ક્યારેક મળી શકાય અને નીરવને તો કોણ જાણે હવે ફરી ક્યારે મળાશે? આ મિંયા મહાદેવનો વળી કેમનો મેળ પાડ્યો?

અને ખરેખર એમ જ બન્યું. નીરવ આવ્યો તો ખરો પણ જપન અને મૌલિકની હાજરીમાં શ્રેયા અને સંદિપ જોડે સાંજ વીતાવવાનો એનો ઉત્સાહ થોડો મોળો પડી ગયો.

સોરી, બાબા. ભૂલ થઈ, તારી વાત સાચી છે પણ એકવાર કહેવાઈ ગયા પછી કેવી રીતે ના પાડું?  “

રાત્રે જ્યારે નીરવ પણ વહેલો નીકળી ગયો અને જપન-મૌલિકના ગયા પછી   સંદિપે પોતાની ભૂલ કબૂલી પણ સાંજ આખી વેરણ-છેરણ થઈ ગઈ એનો શ્રેયાને એટલો તો અફસોસ રહી ગયો કે ના પૂછો વાત!  આમ બનતું ત્યારે છેવટે થાકીને શ્રેયા હંમેશા કહેતી “સંદિપ, યુ આર ઈમ્પૉસિબલ.

3 thoughts on “છિન્ન – (૯) – નવલકથા – રાજુલ કૌશિક

  1. કહેવાય છે ને? સ્વભાવન ઓસડ નથી હોતા. આઘાત-પ્રત્યાઘત પર સંબંધો નિર્ભર છે.
    સરયૂ

    Liked by 1 person

  2. द्विधा भज्येयमप्येवं न नमेयं तु कस्यचित् एष मे सहजो दोषः स्वभावो दुरतिक्रमः ।।
    जाने स्वभावो दुरतिक्रमः किन्तु सदैव प्रयते स्वस्वभावं अन्येषां स्वभावं च परिवर्तयितुम्।
    मन्ये तस्मात् लोकेभ्यः अहं न रोचे ॥ शीलः तावत् लाघवेन न लक्षितः यावत् गुरुत्वेन तस्य हननम् अशक्यम्।.નિરાકરણ? ઓફિસનું દરેક કાર્ય સફળતાપૂર્વક પાર પડ્યું ઘર કામ આત્મવિશ્વાસથી છલોછલ હતું. પણ મંદ ગતિએ એક ગૂંચવણ ભર્યું ….?
    રાહ…

    Liked by 1 person

  3. આ પ્રકારના કારણો થી જ લગ્ન પછી પ્રેમને બદલે એક ચોક્કસ સમજૂતી અથવા મજબૂરી વધારે હોય છે. અપેક્ષા ભંગના ઘા વધે તેમ મન મરતું જાય છે. ઘણી વખત આજીવન લગ્ન જીવન ટકે તો પણ સ્નેહવિહીન.રુક્ષ.કરમાયેલું.

    Like

પ્રતિભાવ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s